Προχτές το βράδυ η Χ. αναρωτιόταν τι απέγινε η Έφη Θώδη...Σε νοιάζει όντως? τη ρωτάω...Ναι μωρέ την κακομοίρα, μου απαντάει...
Εμένα με νοιάζει τι απέγινε εκείνος ο κακόμοιρος ο καρδιολόγος, της λέω..
Ωραία, συνεχίζει, θες να ρωτήσεις το blog...?
..κάτι σαν..."Αγαπητό μου blog τι απέγινε εκείνη η ξανθιά τραγουδίστρια του γλιιύκα-γλιιύκα που εκστασιάστηκε με τη δημοσιότητα? Και μιας που παίρνω το θάρρος να σε ρωτήσω και κάτι ακόμα?
Εκείνος ο καψερός ο καρδιολόγος που είχαν απαγάγει λίγο πρίν τον πλούσιο -που τελικά βρήκαν- τι απέγινε?"
...
Ρε παιδί μου στείλε μήνυμα στο troktiko να μάθουμε, μου λέει. Στείλε εσύ, της λέω. Όχι στείλε εσύ που έχεις ξαναστείλει, επιμένει...
Την επόμενη μέρα το πρωί μπάινω στο troktiko όχι για να ρωτήσω για τη Θώδη και τον καρδιολόγο αλλά για ΄να δώ καμμιά είδηση και oups! το troktiko άφαντο..
Το έπιασαν στη φάκα...το τάϊσαν μολυσμένο τυράκι...
Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις τη διοίκηση αυτού του μπορντέλο να κλείνει τα blogs τάχαμ δήθεν γιατί παραβιάζουν τους όρους του blogger και να μην κλείνει στη φυλάκα ΟΛΑ αυτά τα λαμόγια που κάνουν περιουσίες στην πλάτη μας.
ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ όμως.
Απ΄'οτι φαίνεται δεν πειράζει που η πλειοψηφία των πολιτικών προσώπων σε αυτή τη χώρα φτιάχνουν σπιταρώνες και οδηγούν αυτοκινητάρες και τακτοποιούν τις οικογένειες τους με λεφτά που σε καμμία περίπτωση δεν δικαιολογούνται απο τους μισθούς τους. Δεν πειράζει που το δημόσιο χρήμα που προοριζόταν για την υγεία, την εκπαίδευση, τους δρόμους κάποιοι το έκαναν εξοχικό, πισίνα, σπουδές των παιδιών τους...
Όχι! Αυτό που πειράζει είναι να υπάρχουν blogs,εκπομπές και τα συναφή που τα βγάζουν στη φόρα ή απλά τα θυμίζουν.
Ρε ανόητα και χαζεμένα γρανάζια της ελίτ, ξυπνάτε και δείτε πως το internet δεν θα μπορέσετε να το ελέγξετε όσα troktika και να φιμώσετε...Όσο εσείς χτίζετε βιλίτσες με τις κομπίνες και τα ψευτόλογα σας τόσο ο ένας μετά τον άλλον θα ανοίγουν ένα μπλογκάκι για να εκφραστούν , να εκτονωθούν, να μοιραστούν....
Αυτό που φοβάστε είναι μην ξυπνήσουν τα προβατάκια και βγούν απο το φράχτη ...
Είναι πιο βαριά η αλήθεια όταν γράφεται...Γιατί έχεις πάντα τη δυνατότητα να την ξαναδιαβάσεις!
Απο τότε που ξεκίνησα να είμαι η mpanana έχω ακούσει κι εγώ απο την πλευρά μου πολλά σχόλια.. Για το πόσο μοιράζομαι προσωπικά μου δεδομένα, για το ότι υπερβάλω, για το πόσο μπορεί να προσβάλω λέει κάποιους, για το ότι αναδημοσιεύω συζητήσεις που δεν θα "έπρεπε"και φυσικά μια γενικότερη κριτική για το ήθος μου και τις απόψεις μου...
Είναι τόσο ενδιαφέρον να ακούς να σε κριτικάρουν για το πως βλέπεις τα πράγματα...Είτε σε λένε troktiko, είτε είσαι μια κίτρινη και μυρωδάτη μπανανίτσα!!!
Γράφω γιατί μπορώ να υπερβάλω όσο θέλω, γιατί μπορώ να γράψω την άποψη μου και να βγάλω όλο μου το χτικιό ή να μοιράσω την αγάπη μου και το θαυμασμό μου...
Το να καταθέτεις τις σκέψεις σου στο χαρτί ή το internet είναι συνήθως μια χρονοβόρα ή ψυχοφθόρα ή λυτρωτική διαδικασία...και η μαγεία αυτού του τρόπου έκφρασης είναι πως δεν έχει περιορισμούς.
Οι μόνοι περιορισμοί που υπάρχουν είναι αυτοί που βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας...και παλεύω όπως όλοι μας να απελευθερωθώ απο όσους περισσότερους γίνεται...
Προσπαθώ κάθε φορα που γράφω να ακουμπάω την αλήθεια μου.
Δε με νοιάζει αν θα γινω σκληρή, αν στα μάτια σου θα γίνω υπερβολική ή ακραία...Ο σκόπος μου δεν είναι να εκφράζω το μέσο όρο...
Μπορείς με ένα απλό κλίκ να με εξαφάνίσεις απο το οπτικό σου πεδίο και να μην με ξαναδείς ποτέ...Και αυτή είναι η δικιά σου δύναμη...
Εγώ μπορώ να γράφω αυτά που θέλω, εσύ μπορείς να μη με διαβάζεις...
How does that sound?
7.8.09
31.7.09
..όταν το γαμήσι γίνεται αυτοσκοπός...
Αυτές τις μέρες ασχολούμαι και στην ουσία προσπαθώ να ανακαλύψω τις ακριβείς επιρροές του Έλληνα άντρα...
Όπως πολύ σωστά το έθεσε και η Χ. έχουμε να κάνουμε σίγουρα με επιρροές από Ανατολή και ολίγον τι Βαλκάνια...σε συνδυασμό με τη μικροαστική ντόπια νοοτροπία, την εικόνα του άντρα που «είναι φέτες» ή «λεφτάς» και την «μίμηση» που μας χαρακτηρίζει ως λαό...τότε σκοντάφτουμε πάνω σε αυτή την κλασσική φιγούρα άντρα που έχεις σίγουρα συναντήσει..
Του μάγκα, του γαμίκουλα, του σσσσωραίου, του πολίστα, του τάχαμ δήθεν γόνου...
Είναι αυτοί που μιλάνε πολύ για γκόμενες, για λεφτά, για ατελείωτα μεθύσια και σκηνικά ανεπανάληπτα (που πάντα περιλαμβάνουν και μια γκόμενα «πατσαβούρα»), που το γυμναστήριο και το γαμήσι είναι αυτοσκοπός. Που κανονίζουν τις νύχτες τους, τις διακοπές τους, τις ζωές τους ανάλογα με το value for fuck. Εμφανίζονται με διαφορετικές μάσκες (εκεί φαίνεται και η εμπειρία του καθενός) αλλά απο κάτω είναι όλοι το ίδιο...
Ανασφαλή και αυτάρεσκα εφηβάκια που γαλουχήθηκαν με τη νοοτροπία «όποιος δε γαμάει , φλώρος/gay/loser είναι ρε»...
Δεν πάω σε καμμία περίπτωση να μειώσω την αξία της ισορροπημένης σεξουαλικής ζωής αλλά όταν το γαμήσι γίνεται αυτοσκοπός (και οι έλληνες άντρες χαρακτηρίζονται απο αυτό) τότε δε μιλάμε για καμμία ισορροπία πόσο μάλλον για σεξουαλική ζωή.
Μια συνάδελφος μου ελληνό-αμερικάνα είπε το εξής: "Αν ένας Αμερικάνος πήγαινε στην αντροπαρέα του και έλεγε πως έχει εξωσυζηγική σχέση/δεύτερη γκόμενα/ξεπέτα τότε οι φίλοι του θα στεναχωριόντουσαν που ο γάμος/σχέση δεν πάει καλά και θα ήταν τελείως αντίθετοι με την κίνηση του. Στην Ελλάδα θα γινόταν ο μάγκας της παρέας...αν όχι κυριολεκτικά τότε στο μυαλό τους...κάθε φορά που θα πιεζόνταν θα έλεγαν Ρε το Μήτσο το μπαγάσα, την καλύτερη δουλειά έκανε."
Πριν προλάβεις να αντιδράσεις θα σου πώς πως δεν θαυμάζω τους Αμερικάνους για τα κοινωνικά τους μοντέλα, ούτε πιστέυω πως είναι όλοι έτσι (έλληνες και μή)...Μιλάω περίσσότερο για μια γενικευμένη εικόνα του έλληνα- ανατολίτη άντρα που την πνευματική και συναισθηματική του αναπηρία τη βγάζει μέσω του γαμησιού.
Πριν προλάβεις επίσης να πείς πως αυτά τα σκέφτονται και τα κάνουν οι αμμόρφωτοι/οι πεινασμένοι/ οι ευνουχισμένοι (και όχι ο φίλος μου, ο άντρας μου, οι φίλοι μου, εγώ) τότε δε μένει παρά να κάνεις μια έρευνα αγοράς...αν ήσουν ελεύθερος, αν δεν είχες παιδιά, αν δεν το μάθαινε κανείς, αν ..αν ..αν...τότε τι?
Τότε πολύ φοβάμαι πως ξαφνικά θα έβγαζαν όλοι στη φόρα τις Φροϋδικές τους σκέψεις με τη λίμπιντο ως βασικό αρωγό.
Αυτό δε, με το ότι οι άντρες έχουν πιο μεγαλές και πολλές σεξουαλικές ορέξεις , συνεπώς και δεν μπορούν να μείνουν πιστοί κλπ είναι σαν ανέκδοτο.
Το τί βλακείες μπορεί να ακούσεις πάνω σε αυτό το θέμα δε λέγεται...Το προπατορικό αμάρτημα, η κυριαρχία των αντρών στον πλανήτη, ο Ζίγκμουντ...πολλές βάσεις για αυτή τη βαθύτατα ριζωμένη νοοτροπία που θέλει τις γυναίκες μονογαμικές και τους άντρες πολυγαμικούς...
Έχεις σκεφτεί ποτέ πως πέρα απο τα 2 φύλα, μιλάμε για 1 ζώο...τον άνθρωπο...
Απο τότε λοιπόν που ο άνθρωπος άρχισε να ορίζεται κοινωνικά και φυλετικά , ο καθένας πήρε το ρόλο του.
Απο μικρή δεν καταλάβαινα αυτόν τον διαχωρισμό...ίσως γιατί μέσα μου ο έρωτας, το σέξ, η πίστη, η τρυφερότητα, η επιβεβαίωση εξαρτιόταν πάντα απο τον εκάστοτε συνδυασμό ανθρώπων και όχι τη μονάδα.
Τι θέλω να πώ...
Αρχικά το γνωρίζεις κι εσύ πως ένας άντρας μπορεί να είναι πολύ καλύτερος γονιός/κηδεμόνας απο μια γυναίκα, όπως και μια γυναίκα μπορεί να είναι πολύ πιο γρήγορη και δυνατή κυνηγός απο έναν άντρα...Στην πλειοψηφία τους όμως οι γυναίκες είναι πιο καλές μάνες και οι άντρες πιο καλοί κυνηγοι...Και εδώ μπαίνει η κοινωνία..
Αν μεγάλωναν τα αγόρια με μωράκια στην αγκαλιά και κουπεπέ και τα κορίτσια με όπλα και κυνηγητά τότε δε ξέρω κατα πόσο το ποσοστό θα ήταν το ίδιο...
Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχουν άντρες και γυναίκες αντίστοιχα που όλοι τους τη ζωή υπήρξαν ασταθείς αλλά στο πρόσωπο της/του βρήκαν αυτό που έψαχναν και έτσι έριξαν τα φροϋδικά τους κάτάλοιπα στα σκουπίδια..
Το σώμα δε λειτουργεί μόνο του... Είναι πάντα σε συνεργασία με το μυαλό...Τίποτα που βιώνουμε (συναισθήματα, καταστάσεις, αρρώστιες) δεν απομωνόνεται στο σώμα...
Δεν ορίζεται λοιπόν κανένα φύλο απο κάτι...Δεν υπάρχει συγκεκριμένη παθολογική τάση αλλά κοινωνικά κατεστημένα...
Όλες οι εξηγήσεις βρίσκονται στο μυαλό μας, στη ψυχική μας κατάσταση και τις μέχρι τώρα εμπειρίες μας (συνειδητές και μή)...
Υπάρχει πάντα κάποιος λόγος που ο μέν χρησιμοποιεί το γαμήσι σαν καρότο, που αποδίδει στην κάβλα την αδυναμία του να αναλάβει ευθύνες ή να συγκαλύψει την ανασφάλεια του αλλά σε καμμία περίπτωση ο λόγος δεν είναι και μη γελιέσαι πως είναι: ότι είναι άντρας ή γυναίκα ή 25 ή 40 ή 60....
α γιατί κι αυτό παίζει... η δικαιολογία της ηλικίας...πολύ κλασσική..."είναι στην μετα-εφηβεία", "είναι που φοβάται να ενηλικιωθεί", "περναέι κρίσης μέσης ηλικίας", "ξεμωραίνεται" και τόσα άλλα.
Οι φρίκες και οι ανασφάλειες της κάθε ηλικίας έχουν πάντα αντίκτυπο στη σεξουαλική και προσωπική ζωή μας...Αλλά επιμένω δεν είναι παθολογικό το θέμα.. Ναι στην εφηβεία οι ορμόνες κάνουν πάρτυ...Αλλά η εκτόνωση δεν χρειάζεται να είναι μόνο σεξουαλική..παίξε παιδί μου μπάσκετ...
και πάει λέγοντας...
Αυτοί που καταφέρνουν να μην καθοδηγούνται απο τα ενστικτά τους ή "αυτό που λέει ο κόσμος" ή το peer pressure είναι αυτοί που τελικά ασχολούνται με την ουσία...
Προτείνω να γίνουμε κυνηγοί της αλήθειας....
*Αυτή μου η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο tsihali μου...έναν άντρα (απο τους πραγματικούς )που αναρωτιέται που και πως βρέθηκαν όλοι αυτοί οι γαμιάδες, που δε φοβάται να κάνει παρέα με gay, transgendered ή queers, που το γαμήσι δεν είναι αυτοσκοπός...
Όπως πολύ σωστά το έθεσε και η Χ. έχουμε να κάνουμε σίγουρα με επιρροές από Ανατολή και ολίγον τι Βαλκάνια...σε συνδυασμό με τη μικροαστική ντόπια νοοτροπία, την εικόνα του άντρα που «είναι φέτες» ή «λεφτάς» και την «μίμηση» που μας χαρακτηρίζει ως λαό...τότε σκοντάφτουμε πάνω σε αυτή την κλασσική φιγούρα άντρα που έχεις σίγουρα συναντήσει..
Του μάγκα, του γαμίκουλα, του σσσσωραίου, του πολίστα, του τάχαμ δήθεν γόνου...
Είναι αυτοί που μιλάνε πολύ για γκόμενες, για λεφτά, για ατελείωτα μεθύσια και σκηνικά ανεπανάληπτα (που πάντα περιλαμβάνουν και μια γκόμενα «πατσαβούρα»), που το γυμναστήριο και το γαμήσι είναι αυτοσκοπός. Που κανονίζουν τις νύχτες τους, τις διακοπές τους, τις ζωές τους ανάλογα με το value for fuck. Εμφανίζονται με διαφορετικές μάσκες (εκεί φαίνεται και η εμπειρία του καθενός) αλλά απο κάτω είναι όλοι το ίδιο...
Ανασφαλή και αυτάρεσκα εφηβάκια που γαλουχήθηκαν με τη νοοτροπία «όποιος δε γαμάει , φλώρος/gay/loser είναι ρε»...
Δεν πάω σε καμμία περίπτωση να μειώσω την αξία της ισορροπημένης σεξουαλικής ζωής αλλά όταν το γαμήσι γίνεται αυτοσκοπός (και οι έλληνες άντρες χαρακτηρίζονται απο αυτό) τότε δε μιλάμε για καμμία ισορροπία πόσο μάλλον για σεξουαλική ζωή.
Μια συνάδελφος μου ελληνό-αμερικάνα είπε το εξής: "Αν ένας Αμερικάνος πήγαινε στην αντροπαρέα του και έλεγε πως έχει εξωσυζηγική σχέση/δεύτερη γκόμενα/ξεπέτα τότε οι φίλοι του θα στεναχωριόντουσαν που ο γάμος/σχέση δεν πάει καλά και θα ήταν τελείως αντίθετοι με την κίνηση του. Στην Ελλάδα θα γινόταν ο μάγκας της παρέας...αν όχι κυριολεκτικά τότε στο μυαλό τους...κάθε φορά που θα πιεζόνταν θα έλεγαν Ρε το Μήτσο το μπαγάσα, την καλύτερη δουλειά έκανε."
Πριν προλάβεις να αντιδράσεις θα σου πώς πως δεν θαυμάζω τους Αμερικάνους για τα κοινωνικά τους μοντέλα, ούτε πιστέυω πως είναι όλοι έτσι (έλληνες και μή)...Μιλάω περίσσότερο για μια γενικευμένη εικόνα του έλληνα- ανατολίτη άντρα που την πνευματική και συναισθηματική του αναπηρία τη βγάζει μέσω του γαμησιού.
Πριν προλάβεις επίσης να πείς πως αυτά τα σκέφτονται και τα κάνουν οι αμμόρφωτοι/οι πεινασμένοι/ οι ευνουχισμένοι (και όχι ο φίλος μου, ο άντρας μου, οι φίλοι μου, εγώ) τότε δε μένει παρά να κάνεις μια έρευνα αγοράς...αν ήσουν ελεύθερος, αν δεν είχες παιδιά, αν δεν το μάθαινε κανείς, αν ..αν ..αν...τότε τι?
Τότε πολύ φοβάμαι πως ξαφνικά θα έβγαζαν όλοι στη φόρα τις Φροϋδικές τους σκέψεις με τη λίμπιντο ως βασικό αρωγό.
Αυτό δε, με το ότι οι άντρες έχουν πιο μεγαλές και πολλές σεξουαλικές ορέξεις , συνεπώς και δεν μπορούν να μείνουν πιστοί κλπ είναι σαν ανέκδοτο.
Το τί βλακείες μπορεί να ακούσεις πάνω σε αυτό το θέμα δε λέγεται...Το προπατορικό αμάρτημα, η κυριαρχία των αντρών στον πλανήτη, ο Ζίγκμουντ...πολλές βάσεις για αυτή τη βαθύτατα ριζωμένη νοοτροπία που θέλει τις γυναίκες μονογαμικές και τους άντρες πολυγαμικούς...
Έχεις σκεφτεί ποτέ πως πέρα απο τα 2 φύλα, μιλάμε για 1 ζώο...τον άνθρωπο...
Απο τότε λοιπόν που ο άνθρωπος άρχισε να ορίζεται κοινωνικά και φυλετικά , ο καθένας πήρε το ρόλο του.
Απο μικρή δεν καταλάβαινα αυτόν τον διαχωρισμό...ίσως γιατί μέσα μου ο έρωτας, το σέξ, η πίστη, η τρυφερότητα, η επιβεβαίωση εξαρτιόταν πάντα απο τον εκάστοτε συνδυασμό ανθρώπων και όχι τη μονάδα.
Τι θέλω να πώ...
Αρχικά το γνωρίζεις κι εσύ πως ένας άντρας μπορεί να είναι πολύ καλύτερος γονιός/κηδεμόνας απο μια γυναίκα, όπως και μια γυναίκα μπορεί να είναι πολύ πιο γρήγορη και δυνατή κυνηγός απο έναν άντρα...Στην πλειοψηφία τους όμως οι γυναίκες είναι πιο καλές μάνες και οι άντρες πιο καλοί κυνηγοι...Και εδώ μπαίνει η κοινωνία..
Αν μεγάλωναν τα αγόρια με μωράκια στην αγκαλιά και κουπεπέ και τα κορίτσια με όπλα και κυνηγητά τότε δε ξέρω κατα πόσο το ποσοστό θα ήταν το ίδιο...
Σε δεύτερο επίπεδο υπάρχουν άντρες και γυναίκες αντίστοιχα που όλοι τους τη ζωή υπήρξαν ασταθείς αλλά στο πρόσωπο της/του βρήκαν αυτό που έψαχναν και έτσι έριξαν τα φροϋδικά τους κάτάλοιπα στα σκουπίδια..
Το σώμα δε λειτουργεί μόνο του... Είναι πάντα σε συνεργασία με το μυαλό...Τίποτα που βιώνουμε (συναισθήματα, καταστάσεις, αρρώστιες) δεν απομωνόνεται στο σώμα...
Δεν ορίζεται λοιπόν κανένα φύλο απο κάτι...Δεν υπάρχει συγκεκριμένη παθολογική τάση αλλά κοινωνικά κατεστημένα...
Όλες οι εξηγήσεις βρίσκονται στο μυαλό μας, στη ψυχική μας κατάσταση και τις μέχρι τώρα εμπειρίες μας (συνειδητές και μή)...
Υπάρχει πάντα κάποιος λόγος που ο μέν χρησιμοποιεί το γαμήσι σαν καρότο, που αποδίδει στην κάβλα την αδυναμία του να αναλάβει ευθύνες ή να συγκαλύψει την ανασφάλεια του αλλά σε καμμία περίπτωση ο λόγος δεν είναι και μη γελιέσαι πως είναι: ότι είναι άντρας ή γυναίκα ή 25 ή 40 ή 60....
α γιατί κι αυτό παίζει... η δικαιολογία της ηλικίας...πολύ κλασσική..."είναι στην μετα-εφηβεία", "είναι που φοβάται να ενηλικιωθεί", "περναέι κρίσης μέσης ηλικίας", "ξεμωραίνεται" και τόσα άλλα.
Οι φρίκες και οι ανασφάλειες της κάθε ηλικίας έχουν πάντα αντίκτυπο στη σεξουαλική και προσωπική ζωή μας...Αλλά επιμένω δεν είναι παθολογικό το θέμα.. Ναι στην εφηβεία οι ορμόνες κάνουν πάρτυ...Αλλά η εκτόνωση δεν χρειάζεται να είναι μόνο σεξουαλική..παίξε παιδί μου μπάσκετ...
και πάει λέγοντας...
Αυτοί που καταφέρνουν να μην καθοδηγούνται απο τα ενστικτά τους ή "αυτό που λέει ο κόσμος" ή το peer pressure είναι αυτοί που τελικά ασχολούνται με την ουσία...
Προτείνω να γίνουμε κυνηγοί της αλήθειας....
*Αυτή μου η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο tsihali μου...έναν άντρα (απο τους πραγματικούς )που αναρωτιέται που και πως βρέθηκαν όλοι αυτοί οι γαμιάδες, που δε φοβάται να κάνει παρέα με gay, transgendered ή queers, που το γαμήσι δεν είναι αυτοσκοπός...
26.6.09
The day Michael Jackson died…
Πάνε 2 μήνες που μέσα στην χαρά έκλεισα εισιτήρια για να δω στο O2 Arena τον Jacko.
Ήθελα εισιτήρια για τον Ιούλιο έτσι ώστε να μην δω 1000 videakia στο you tube και εκευθώ τόσο πολύ στο tour…αλλά έγιναν τόσο γρήγορα sold out που συμβιβάστηκα να περιμένω μέχρι τον επόμενο Φεβρουάριο για να δώ το παιδικό μου αγαπημένο τραγουδιστή...
Από εκείνη την ημέρα συζητούσα για τη συναυλία και ανυπομονούσα να φτάσει η μέρα που θα τον έβλεπα πάνω στη σκηνή...Ακούγαμε τα τραγούδια του περισσότερο απ’ότι τον προηγούμενο καιρό , γελάγαμε για το πως θα αντιδρούσαμε όταν θα έβγαινε στη σκηνή και βλέπαμε ατελείωτες φορές τα videakiα από τις πρόβες των χορευτών.
Για αστείο έλεγα...”αν ζήσει μέχρι τότε”...και μαζί με όλους όσους μας έλεγαν κορόιδα που κλείσαμε εισιτήρια να δούμε τον 50άρη θρύλο της pop μουσικής αμφισβητούσα την πραγμάτωση των 50 συναυλιών...αλλά μετά σκεφτόμουν πως δεν θα μπω στο τριπάκι όλων αυτών των κακόβουλών και I would be the lucky one…
Σήμερα το πρωί το αφεντικό μου με πήρε στις 8:15..Απαντώ με τη βραχνή φωνή του ύπνου νομίζοντας πως θέλει να με ρωτήσει πως πίνω τον καφέ για να μου πάρει...Αλλά ήθελε να μου πει πως πέθανε ο Michael Jackson…
Μπήκα στο internet αμέσως και για ώρα σκεφτόμουν «δε μπορεί , είναι mediaκο παιχνίδι...να δείς που θα είναι μια από τις κλασσικές φήμες»...αλλά αυτή τη φορά έλεγαν σίγουρα αλήθεια..
Θα ακουστούν τα πάντα τις επόμενες μέρες, πολλοί δεν θα πιστέψουν ποτέ πως πέθανε και πολλοί θα αναφέρονται με αδιαφορία σε κείνον ώς φρίκουλο παιδεραστή...
Όπως και να έχει κανείς δεν χόρευε στη σκηνή καλύτερα απ’άυτόν....τα τραγούδια του είναι η δικιά μου παιδική ηλικία και τα άπειρα χορευτικά στο σαλόνι και τις αίθουσες χορού...στεναχωριέμαι που δεν θα τον δώ τελικά ποτέ αλλά πιο πολύ στεναχωριέμαι που δεν θα μάθει ποτέ πως ακόμα μπορούσαμε να τσιρίξουμε για πάρτι του...
LONG LIVE THE KING!
3.6.09
Το "kira katina" φαινόμενο
Άλλαξα δουλειά...
Έγινε τυχαία...
Στεναχωρέθηκα που άφησα την κάλτσα μου αλλά στο λέω αυτή η δουλειά που ανέλαβα τώρα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Βοηθάω...πόσο μου αρέσει να βοηθάω...
Στην καινούρια μου θέση λοιπόν βοηθάω τελοιόφοιτους και απόφοιτους να αποκατασταθούν επαγγελματικά...Βιογραφικά, cover letters, αιτήσεις, αναζητήσεις και απ'ότι φαίνεται ψυχολογική υποστήριξη σε nosy γονείς.
Αγχωμένη μητέρα καλεί στη γραμμή μου. Το σηκώνω και λέω το ποιήμα.
Η αγχωμένη μητέρα μου συστήνεται, λέγοντας μου πως ο γιός της είναι χωρίς δουλειά, ψάχνει και σας παρακλώ βοηθήστε τον. "Βεβαίως" της απαντώ "αυτή είναι η δουλειά μας εξάλλου".
"Πείτε του πως μπορεί να περάσει όποτε θέλει απο το γραφείο μας ή να με πάρει τηλέφωνο να κανονίσουμε κάποιο ραντεβού".
Η αγχωμένη μητέρα με ενημερώνει πως ο γιός είναι καθ'οδόν και εντός ολίγου θα εμφανιστεί στο γραφείο μας....
Συνεχίζει λέγοντας πως ο γιός έχει δυσκολευτεί να βρεί δουλειά και πως η οικογένεια είναι πολύ αγχωμένη για το μέλον του παιδιού. Εγω όπως φαντάζεσαι την ακούω με κατανόηση και προσπαθώ να της εξηγήσω αρχικά πως το γραφείο είναι για τους φοιτητές και όχι για τους γονείς τους, πως δεν είναι σχολείο εδώ συνεπώς θα τα βρώ με το ίδιο το παιδί και τέλος να την καθησυχάσω πως θα κάνουμε ότι μπορούμε για εκείνον..
Όμως έχει κι άλλα να πεί. Μου λέει πως ο γιός είναι ανταγωνιστικός στο σπίτι γιατί "κι εγώ και ο πατέρας και η αδελφή του είμαστε διευθυντές εκεί που δουλέυουμε και αυτός δεν έχει καν δουλειά.."
Ουπς....Η αγχωμένη μητέρα μόλις έβγαλε το πραγματικό θέμα στη φόρα.
Κάνω ότι δεν αντιλαμβάνομαι το ύφος της καθότι η θέση μου δεν επιτρέπει να της πω αυτό που σκέφτομαι..όμως της λέω πως είναι θέμα χρόνου να βρεί κι αυτός το δρόμο του και τα πράγματα είναι δύσκολα στην αγορά κλπ κλπ κλπ.
Μετά από λίγο ακόμα ψυχασθενικό biri biri κλείνουμε το τηλέφωνο.
Συνεχίζω τη δουλειά μου και περιμένω το γιό ανυπόμονα..
Χτυπάει πάλι το τηλέφωνο μου, το σηκώνω...εκεί είναι πάλι η αγχωμένη/ψυχασθενική/nosy μαμά...
"Εγώ είμαι πάλι. Ήθελα αρχικά να σας παρακαλέσω να μην πείτε στο γιό μου πως μιλήσαμε (όχι μην ανησυχείτε..θα του πώ πως τον λυπάμαι μόνο) και κάτι ακόμα...Να βλέπετε, κι εγώ κι ο πατέρας του και ο αδελφός του πιστεύουμε (ΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑΧΑ) πως δεν θα έπρεπε στο βιογραφικό του να αναφέρεται πως έχει δουλέψει ως promotion assistant γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος του επαγγελματικά"....
Χμ...της λέω πως είναι σημαντικό να φαίνεται πως κάποιος δεν εφησυχάστηκε στα λεφτά των γονιών του για χαρτζιλίκι , πως δούλευε part time ενώ σπούδαζε, πως αν μη τι άλλο την έψαχνε και ήταν ενεργός και έμαθε την αγορά με έναν τρόπο που ίσως του φανεί χρήσιμο στο μέλλον...
Συμφώνησε (ευτυχώς) και το κλείσαμε..
Η μάνα εκτός απο nosy και αγχωμένη..είχε άποψη για το βιογραφικό, για τις επιλογές του γιού της και φυσικά είχε εκείνη και όλη η οικογένεια αποφασίσει την κατέθυνση του παιδιού της...
Μετά απο λίγα λεπτά μπήκε ο γιός. Μου είπε, του είπα..είχε ήδη στείλει ένα μάτσο αιτήσεις, είχε ήδη δουλέψει το βιογραφικό του, ήταν υψηλής βαθμολογίας φοιτητής, ήταν cool άτομο, ήξερε να στέκεται και ήταν έντονα ΝΕΟΣ....
Αυτό ήταν το πιο δυνατό του χαρακτηριστικό...Είναι ΝΕΟΣ!!!
Επειδή λοιπόν είναι νέος, η μάνα ΦΟΒΑΤΑΙ...
Αυτός, όπως πολλά παιδιά στην ηλικία του, θέλει να καθυστερήσει τον corporate εαυτό του που τον πιέζουν να γνωρίσει ....ποιός άλλος?τα οικογενειακά standards βέβαια!! ..και ναι...σαν τους περισσότερους Έλληνες 23άρηδες θα προτιμούσε να είναι άλλο απο αυτό που πρέπει να είναι...
Έχει μια μαμά που χώνεται εκεί που πραγματικά δεν τη σπέρνουν... Η ελληνίδα μάνα που θεωρεί το παιδί της κτήμα της...που ξέρει εκείνη καλύτερα...απ'όλους...
Έμαθα αργότερα πως είναι σύνηθες φαινόμενο να παίρνουν οι γονείς τηλέφωνα...
Στο πανεπιστήμιο???Στα 23, τα 24 και τα 25???
Η ελληνίδα μάνα είναι εκεί...
Να απο που βγαίνουν οι βουτυρομπεμπέδες και οι stepford wives...
Έγινε τυχαία...
Στεναχωρέθηκα που άφησα την κάλτσα μου αλλά στο λέω αυτή η δουλειά που ανέλαβα τώρα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Βοηθάω...πόσο μου αρέσει να βοηθάω...
Στην καινούρια μου θέση λοιπόν βοηθάω τελοιόφοιτους και απόφοιτους να αποκατασταθούν επαγγελματικά...Βιογραφικά, cover letters, αιτήσεις, αναζητήσεις και απ'ότι φαίνεται ψυχολογική υποστήριξη σε nosy γονείς.
Αγχωμένη μητέρα καλεί στη γραμμή μου. Το σηκώνω και λέω το ποιήμα.
Η αγχωμένη μητέρα μου συστήνεται, λέγοντας μου πως ο γιός της είναι χωρίς δουλειά, ψάχνει και σας παρακλώ βοηθήστε τον. "Βεβαίως" της απαντώ "αυτή είναι η δουλειά μας εξάλλου".
"Πείτε του πως μπορεί να περάσει όποτε θέλει απο το γραφείο μας ή να με πάρει τηλέφωνο να κανονίσουμε κάποιο ραντεβού".
Η αγχωμένη μητέρα με ενημερώνει πως ο γιός είναι καθ'οδόν και εντός ολίγου θα εμφανιστεί στο γραφείο μας....
Συνεχίζει λέγοντας πως ο γιός έχει δυσκολευτεί να βρεί δουλειά και πως η οικογένεια είναι πολύ αγχωμένη για το μέλον του παιδιού. Εγω όπως φαντάζεσαι την ακούω με κατανόηση και προσπαθώ να της εξηγήσω αρχικά πως το γραφείο είναι για τους φοιτητές και όχι για τους γονείς τους, πως δεν είναι σχολείο εδώ συνεπώς θα τα βρώ με το ίδιο το παιδί και τέλος να την καθησυχάσω πως θα κάνουμε ότι μπορούμε για εκείνον..
Όμως έχει κι άλλα να πεί. Μου λέει πως ο γιός είναι ανταγωνιστικός στο σπίτι γιατί "κι εγώ και ο πατέρας και η αδελφή του είμαστε διευθυντές εκεί που δουλέυουμε και αυτός δεν έχει καν δουλειά.."
Ουπς....Η αγχωμένη μητέρα μόλις έβγαλε το πραγματικό θέμα στη φόρα.
Κάνω ότι δεν αντιλαμβάνομαι το ύφος της καθότι η θέση μου δεν επιτρέπει να της πω αυτό που σκέφτομαι..όμως της λέω πως είναι θέμα χρόνου να βρεί κι αυτός το δρόμο του και τα πράγματα είναι δύσκολα στην αγορά κλπ κλπ κλπ.
Μετά από λίγο ακόμα ψυχασθενικό biri biri κλείνουμε το τηλέφωνο.
Συνεχίζω τη δουλειά μου και περιμένω το γιό ανυπόμονα..
Χτυπάει πάλι το τηλέφωνο μου, το σηκώνω...εκεί είναι πάλι η αγχωμένη/ψυχασθενική/nosy μαμά...
"Εγώ είμαι πάλι. Ήθελα αρχικά να σας παρακαλέσω να μην πείτε στο γιό μου πως μιλήσαμε (όχι μην ανησυχείτε..θα του πώ πως τον λυπάμαι μόνο) και κάτι ακόμα...Να βλέπετε, κι εγώ κι ο πατέρας του και ο αδελφός του πιστεύουμε (ΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑΧΑ) πως δεν θα έπρεπε στο βιογραφικό του να αναφέρεται πως έχει δουλέψει ως promotion assistant γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος του επαγγελματικά"....
Χμ...της λέω πως είναι σημαντικό να φαίνεται πως κάποιος δεν εφησυχάστηκε στα λεφτά των γονιών του για χαρτζιλίκι , πως δούλευε part time ενώ σπούδαζε, πως αν μη τι άλλο την έψαχνε και ήταν ενεργός και έμαθε την αγορά με έναν τρόπο που ίσως του φανεί χρήσιμο στο μέλλον...
Συμφώνησε (ευτυχώς) και το κλείσαμε..
Η μάνα εκτός απο nosy και αγχωμένη..είχε άποψη για το βιογραφικό, για τις επιλογές του γιού της και φυσικά είχε εκείνη και όλη η οικογένεια αποφασίσει την κατέθυνση του παιδιού της...
Μετά απο λίγα λεπτά μπήκε ο γιός. Μου είπε, του είπα..είχε ήδη στείλει ένα μάτσο αιτήσεις, είχε ήδη δουλέψει το βιογραφικό του, ήταν υψηλής βαθμολογίας φοιτητής, ήταν cool άτομο, ήξερε να στέκεται και ήταν έντονα ΝΕΟΣ....
Αυτό ήταν το πιο δυνατό του χαρακτηριστικό...Είναι ΝΕΟΣ!!!
Επειδή λοιπόν είναι νέος, η μάνα ΦΟΒΑΤΑΙ...
Αυτός, όπως πολλά παιδιά στην ηλικία του, θέλει να καθυστερήσει τον corporate εαυτό του που τον πιέζουν να γνωρίσει ....ποιός άλλος?τα οικογενειακά standards βέβαια!! ..και ναι...σαν τους περισσότερους Έλληνες 23άρηδες θα προτιμούσε να είναι άλλο απο αυτό που πρέπει να είναι...
Έχει μια μαμά που χώνεται εκεί που πραγματικά δεν τη σπέρνουν... Η ελληνίδα μάνα που θεωρεί το παιδί της κτήμα της...που ξέρει εκείνη καλύτερα...απ'όλους...
Έμαθα αργότερα πως είναι σύνηθες φαινόμενο να παίρνουν οι γονείς τηλέφωνα...
Στο πανεπιστήμιο???Στα 23, τα 24 και τα 25???
Η ελληνίδα μάνα είναι εκεί...
Να απο που βγαίνουν οι βουτυρομπεμπέδες και οι stepford wives...
25.5.09
Alka-Seltzer Plus
Εχτές το βράδυ...είχαμε παρέα τους αγαπημένους φίλους...!
Η συγκάτοικος μου ζήτησε εμμέσως πλήν σαφώς, πρίν μια βδομάδα, να της αφιερώσω μιαν ανάρτηση, να την αναφέρω έστω...ή να εμπνευστώ απο κείνην και να γράψω κάτι...
Θα το κάνω αφού το θέλει η γυναίκα της ζωής μου...αλλά όχι τώρα...
Προς το παρόν θα σου πώ για χτές το βράδυ με τα αγόρια..
Μετά απο μπύρες και περίεργη ενέργεια στην posh μπυραρία της Κηφισίας βρεθήκαμε στο σπίτι μας να το ξενυχτάμε και να συζητάμε για τις δουλειές, την επιτυχία, την καταξίωση, το επαγγελματικό περιβάλλον...
Και φυσικά η συζήτηση πέρασε στα γκομενικά ....με πρόσφατο αγαπημένο πείραγμα τα 19χρονα πιπίνια που είναι σαν ...τα γάργαρα νερά...σαν το ποτάμι...χαχα!
Μεσολάβησαν ερωτήσεις και απαντήσεις σουρεαλιστικές όπως πάντα σε αυτήν την παρέα...
και κατέληξε (η τόσο σοβαρή συζήτηση) στην εξής περιγραφή των ηλικιών της γυναίκας...
19άρα: Η 19άρα είναι σαν το ξινόμηλο λέει...είναι λίγο άγουρο και σκληρό όμως σ΄αρέσει να το τρώς..έχει τη δικιά του γλυκα!
25άρα: (με φάτσα απόλαυσης) Η 25άρα είναι σαν γλυκιά ώριμη φράουλα...Σλόυρπ!! με ήχο και τα ζουμιά να στάζουν στο πηγούνι απο την απόλαυση....
35άρα: (σύμπνοια στην ομάδα) Μετά τα φρούτα ας πάμε στο φαϊ ....Η 35άρα είναι το ...κότσι.
Είναι το κότσι του beer academy με μια μπύρα στο πλάι. Ζουμερό, σου τρέχουν λίγο τα σάλια , έχεις και τη μπύρα μαζί...είναι για να το χορτάσεις ρε παιδί μου..να το φχαριστηθείς!
45άρα: Η γεμιστή γαλοπούλα...(εδώ νομίζω το γεράσαμε πολύ γρήγορα και αρχίζει η κατηφόρα)
55άρα: Η 55άρα είναι ένα ταψί μπακλαβάς. Μέσα στο μέλι....Λιγόνεσαι και θές νεράκι μετά να ισιώσεις... Για την ακρίβεια και σύμφωνα με τον χαβαλέ , είσαι για να πίνεις γαλόνια νερό μετά να συνέλθεις.
65άρα: Η 65άρα είναι το χάπι για τη χώνεψη. Είναι το alka seltzer... είναι το αναβράζων για το στομάχι επειδή έφαγες πολύ...
Μέσα στα πολλά γέλια των περιγραφών εγώ συνειδητοποιώ πως είμαι μια γλυκειά, ώριμη φράουλα, κάμποσα (λίγα γαμώτο) χρόνια απο το να γίνω κότσι...Είμαι 37 χρόνια μακριά απο το να γίνω αναβράζων χάπι για τις καούρες...
Την αγχωμένη μου διαδρομή προς το μέλλον διακόπτει ο mihalem που λέει : ε! και μείς πως θα 'μαστέ νομίζεις...Σαν beef jerky...
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Τα beef jerkies είναι κάτι λωρίδες αλεσμένου λίπους με καρυκεύματα και μπαχάρια που τα μασουλάς σας τσιχλό-γλυφιτζούρι στα τελευταία του...Είναι σαν τα πλαστικά κόκκαλα των σκύλων αλλά για ανθρώπους...Ευτυχώς δεν τα τρώμε στο Ελλάντα, αλλά στην Αγγλία και την Αμερικη είναι σταθερή αξία...
Όταν λοιπόν εγώ θα είμαι το αναβράζων Alka -Seltzer εσύ θα είσαι beef jerky...Χαχαχαχα sounds like we have a plan...
Εντάξει δεν είναι και οι πιο politically correct (?????) περιγραφές αλλά αν έβλεπες το πάθος της περιγραφής της κάθε ηλικίας (που ολοφάνερα είχε η κάθε μία τη χάρη της) θα γέλαγες σίγουρα.
Ω! αγαπώ τους φίλους μου γιατί με κάνουν και γελάω (oh i love my friends!)...γιατι τώρα κάθε φορά που θα με ρωτάνε πότε παντρέυομαι και πότε θα αντικαταστήσω τη συγκάτοικο με άντρα και πότε θα γίνω και εγώ σαν κι αυτούς... θα τους λέω κάτσε να γίνω κότσι και βλέπομε...
Μέχρι να γίνω κόόόόόόόότσι....ούύύύύύ καιρός....
Η συγκάτοικος μου ζήτησε εμμέσως πλήν σαφώς, πρίν μια βδομάδα, να της αφιερώσω μιαν ανάρτηση, να την αναφέρω έστω...ή να εμπνευστώ απο κείνην και να γράψω κάτι...
Θα το κάνω αφού το θέλει η γυναίκα της ζωής μου...αλλά όχι τώρα...
Προς το παρόν θα σου πώ για χτές το βράδυ με τα αγόρια..
Μετά απο μπύρες και περίεργη ενέργεια στην posh μπυραρία της Κηφισίας βρεθήκαμε στο σπίτι μας να το ξενυχτάμε και να συζητάμε για τις δουλειές, την επιτυχία, την καταξίωση, το επαγγελματικό περιβάλλον...
Και φυσικά η συζήτηση πέρασε στα γκομενικά ....με πρόσφατο αγαπημένο πείραγμα τα 19χρονα πιπίνια που είναι σαν ...τα γάργαρα νερά...σαν το ποτάμι...χαχα!
Μεσολάβησαν ερωτήσεις και απαντήσεις σουρεαλιστικές όπως πάντα σε αυτήν την παρέα...
και κατέληξε (η τόσο σοβαρή συζήτηση) στην εξής περιγραφή των ηλικιών της γυναίκας...
19άρα: Η 19άρα είναι σαν το ξινόμηλο λέει...είναι λίγο άγουρο και σκληρό όμως σ΄αρέσει να το τρώς..έχει τη δικιά του γλυκα!
25άρα: (με φάτσα απόλαυσης) Η 25άρα είναι σαν γλυκιά ώριμη φράουλα...Σλόυρπ!! με ήχο και τα ζουμιά να στάζουν στο πηγούνι απο την απόλαυση....
35άρα: (σύμπνοια στην ομάδα) Μετά τα φρούτα ας πάμε στο φαϊ ....Η 35άρα είναι το ...κότσι.
Είναι το κότσι του beer academy με μια μπύρα στο πλάι. Ζουμερό, σου τρέχουν λίγο τα σάλια , έχεις και τη μπύρα μαζί...είναι για να το χορτάσεις ρε παιδί μου..να το φχαριστηθείς!
45άρα: Η γεμιστή γαλοπούλα...(εδώ νομίζω το γεράσαμε πολύ γρήγορα και αρχίζει η κατηφόρα)
55άρα: Η 55άρα είναι ένα ταψί μπακλαβάς. Μέσα στο μέλι....Λιγόνεσαι και θές νεράκι μετά να ισιώσεις... Για την ακρίβεια και σύμφωνα με τον χαβαλέ , είσαι για να πίνεις γαλόνια νερό μετά να συνέλθεις.
65άρα: Η 65άρα είναι το χάπι για τη χώνεψη. Είναι το alka seltzer... είναι το αναβράζων για το στομάχι επειδή έφαγες πολύ...
Μέσα στα πολλά γέλια των περιγραφών εγώ συνειδητοποιώ πως είμαι μια γλυκειά, ώριμη φράουλα, κάμποσα (λίγα γαμώτο) χρόνια απο το να γίνω κότσι...Είμαι 37 χρόνια μακριά απο το να γίνω αναβράζων χάπι για τις καούρες...
Την αγχωμένη μου διαδρομή προς το μέλλον διακόπτει ο mihalem που λέει : ε! και μείς πως θα 'μαστέ νομίζεις...Σαν beef jerky...
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Τα beef jerkies είναι κάτι λωρίδες αλεσμένου λίπους με καρυκεύματα και μπαχάρια που τα μασουλάς σας τσιχλό-γλυφιτζούρι στα τελευταία του...Είναι σαν τα πλαστικά κόκκαλα των σκύλων αλλά για ανθρώπους...Ευτυχώς δεν τα τρώμε στο Ελλάντα, αλλά στην Αγγλία και την Αμερικη είναι σταθερή αξία...
Όταν λοιπόν εγώ θα είμαι το αναβράζων Alka -Seltzer εσύ θα είσαι beef jerky...Χαχαχαχα sounds like we have a plan...
Εντάξει δεν είναι και οι πιο politically correct (?????) περιγραφές αλλά αν έβλεπες το πάθος της περιγραφής της κάθε ηλικίας (που ολοφάνερα είχε η κάθε μία τη χάρη της) θα γέλαγες σίγουρα.
Ω! αγαπώ τους φίλους μου γιατί με κάνουν και γελάω (oh i love my friends!)...γιατι τώρα κάθε φορά που θα με ρωτάνε πότε παντρέυομαι και πότε θα αντικαταστήσω τη συγκάτοικο με άντρα και πότε θα γίνω και εγώ σαν κι αυτούς... θα τους λέω κάτσε να γίνω κότσι και βλέπομε...
Μέχρι να γίνω κόόόόόόόότσι....ούύύύύύ καιρός....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
